Ενοχές

Πρέπει να νιώθουμε ενοχές; Έχουμε εθνικά αποδεχτεί ότι είμαστε ένοχοι, ότι κι εμείς κάναμε κάτι στραβό και ότι σε μικρό ή μεγάλο βαθμό μας αξίζει αυτό που ζούμε. Για να δούμε:

Εμείς:
- Αυτά που βγάλαμε τα ξοδέψαμε: κάναμε σπίτια, ταξίδια, αυτοκίνητα, "καλή ζωή"
- Κάποιοι ρισκάρανε: ανοίξανε μαγαζιά, προσλάβανε υπαλλήλους
- Ανεχτήκαμε ένα "κακό" κράτος, δώσαμε φακελάκι στο γιατρό για την εγχείριση του παιδιού μας, πληρώσαμε φροντιστήριο λόγω ανεπάρκειας του δασκάλου.

Αυτοί:
- Αυτά που βγάλανε τα φυλάξανε ή τα "επενδύσανε" για το μέλλον τους
- Δεν πήρανε ρίσκα, συνεχίσαν να δουλεύουν - συχνά και με μείωση μισθού
- Προτίμησαν το παιδί τους να μην εγχειριστεί και να μην έχει ίδιες ευκαιρίες με τα άλλα παιδιά επειδή πρέπει να εμπιστεύεσαι το κράτος σου

Αν έπρεπε να το ξαναζήσουμε απ'την αρχή, τί θα κάναμε;

Στην τελική, τί είναι πιο "ηθικό";

- Να συσσωρεύεις πλούτο ή να τα σκορπάς; Ο δικός μου Χριστός έλεγε ότι ο πλούσιος δεν θα τα πάρει μαζί του, προφανώς ο χριστός των χριστιανοδημοκρατών έχει άλλη άποψη.

- Να επενδύεις τον πλούτο σου σε νέες δουλειές και να προσπαθείς για το καλύτερο ή να μένεις συντηρητικά κολλημένος σε αυτό που έχεις;

- Να φροντίζεις τους ανθρώπους σου ή να βάζεις το "σωστό" πάνω από την αγάπη που έχεις γι'αυτους;