Ήρθε στη οικογένειά μας το φθινόπωρο του 2001, και ήταν ένα χνουδωτό μπαλάκι με καφέ αποχρώσεις σε δυνατό άσπρο φόντο και δύο πανέξυπνα μάτια. Γρήγορα μεγάλωσε κι έγινε ένα όμορφο τσοπανόσκυλο, με ζωηράδα και δύναμη.
Τον πρωτο χρόνο την είχαμε παντού μαζί μας, σε βόλτες και σε ταξίδια. Έχω στο μυαλό μου την εικόνα της θαμμένη μέσα σε πλατανόφυλλα στο Πλανητέρο, βουλιαγμένη ως τη μέση στο χιόνι στα Καλάβρυτα.
Μέχρι που έφτασαν τα παιδιά στο σπίτι. Τα παιδιά γεννηθηκαν και μαγάλωσαν με την παρέα της. Θυμάμαι τη Μυρτώ να μπουσουλάει προς την μπαλκνόπορτα και η Τουλούμπα από την έξω μεριά της σίτας να γλύφει τα μαλάκια της. Θυμάμαι το Γιώργο να τρομάζει στον ήχο, και να ηρεμεί όταν αναγνωρίζει από τη χροιά το γαύγισμά της.
Θυμάμαι που γέννησε μέσα στο καταχείμωνο μέσα σε ένα σωρό από κλαδιά ελιάς και δεν μας άφηνε να πάρουμε τα κουτάβια της. Αλλά κυρίως θυμάμαι το βλέμα της πίσω απο το τζάμι του καθσιτικού κάθε βράδυ. Εκει την έβγαζε απ'οταν ο Τέλης - η παρέα της- αποφάσισε να μας αφήσει πρώτος.
Προχτές το βράδυ στον ύπνο μου. σηκώθηκε όρθια σαν άνθρωπος, ανέβηκε τη σκάλα και μας χαιρέτησε. Τώρα έχω την εικόνα της σκεπασμένη με χώμα δίπλα στον Τέλη. Και την ξαναβλέπω θαμμένη μέσα σε πλατανόφυλλα ο και βουλιαγμένη ως τη μέση στο χιόνι.
Χθες το πρωί χάσαμε την Τουλούμπα.
Τον πρωτο χρόνο την είχαμε παντού μαζί μας, σε βόλτες και σε ταξίδια. Έχω στο μυαλό μου την εικόνα της θαμμένη μέσα σε πλατανόφυλλα στο Πλανητέρο, βουλιαγμένη ως τη μέση στο χιόνι στα Καλάβρυτα.
Μέχρι που έφτασαν τα παιδιά στο σπίτι. Τα παιδιά γεννηθηκαν και μαγάλωσαν με την παρέα της. Θυμάμαι τη Μυρτώ να μπουσουλάει προς την μπαλκνόπορτα και η Τουλούμπα από την έξω μεριά της σίτας να γλύφει τα μαλάκια της. Θυμάμαι το Γιώργο να τρομάζει στον ήχο, και να ηρεμεί όταν αναγνωρίζει από τη χροιά το γαύγισμά της.
Θυμάμαι που γέννησε μέσα στο καταχείμωνο μέσα σε ένα σωρό από κλαδιά ελιάς και δεν μας άφηνε να πάρουμε τα κουτάβια της. Αλλά κυρίως θυμάμαι το βλέμα της πίσω απο το τζάμι του καθσιτικού κάθε βράδυ. Εκει την έβγαζε απ'οταν ο Τέλης - η παρέα της- αποφάσισε να μας αφήσει πρώτος.
Προχτές το βράδυ στον ύπνο μου. σηκώθηκε όρθια σαν άνθρωπος, ανέβηκε τη σκάλα και μας χαιρέτησε. Τώρα έχω την εικόνα της σκεπασμένη με χώμα δίπλα στον Τέλη. Και την ξαναβλέπω θαμμένη μέσα σε πλατανόφυλλα ο και βουλιαγμένη ως τη μέση στο χιόνι.
Χθες το πρωί χάσαμε την Τουλούμπα.
