"Βροοουυυμμμμμ ,... κριτσσσσς..." Τα τελευταία καλοκαίρια αυτός ο ήχος ακουγόταν συχνά στο δρόμο που περνά έξω από την αυλή μας. Η ιστορία απλή: ένα απόγευμα ήρθε η ηλικιωμένη γειτόνισσά μας να φέρει στα παιδιά καρύδια από το δέντρο που είχε στην πίσω αυλή της. Κάθησε στο χαμηλό πεζούλι μέσα από την αυλόπορτα, πήρε μια πέτρα κι άρχισε να σπάει τα καρύδια. Τα πιτσιρίκια μαζεύτηκαν δίπλα της κι άρχισαν να καθαρίζουν το τσόφλι, τρώγοντας επι τόπου το περιεχόμενο.
Η γιαγιά έψαχνε κάπου να πετάξει τα απομεινάρια και η πρώτη της σκέψη ήταν να τα ρίξει έξω από την πόρτα - στο δρόμο. Η συνέχεια προφανής: ένας βιαστικός οδηγός που κατέβαινε την οδό Σταδίου με εκατό, πέρασε πάνω από τα καρυδότσουφλα, σπάζοντάς τα και κάνοντας ένα δυνατό "κρρριτσσςςς...". Τα παιδιά γελάσανε και από τότε καθε φορά που η γιαγιά έφερνε καρύδια ακολουθούσε το ίδιο τελετουργικό.
Η γιαγιά έψαχνε κάπου να πετάξει τα απομεινάρια και η πρώτη της σκέψη ήταν να τα ρίξει έξω από την πόρτα - στο δρόμο. Η συνέχεια προφανής: ένας βιαστικός οδηγός που κατέβαινε την οδό Σταδίου με εκατό, πέρασε πάνω από τα καρυδότσουφλα, σπάζοντάς τα και κάνοντας ένα δυνατό "κρρριτσσςςς...". Τα παιδιά γελάσανε και από τότε καθε φορά που η γιαγιά έφερνε καρύδια ακολουθούσε το ίδιο τελετουργικό.
Το ερχόμενο καλοκαίρι δεν θα μας φέρει καρύδια η γιαγία της γειτονιάς. Δεν ξέρω αν τα αγγελούδια στον παράδεισο τρέχουν με εκατό όταν κατεβαίνουν το δρόμο με τα οχήματά τους, για να είμαστε σίγουροι θα επαναλάβουμε μόνοι μας το τελετουργικό και ελπίζω ο ήχος του "κριτς" να φτάσει ψηλά.
Κυρά Παναγιώτα, καλό ταξίδι.
