Ένας σκύλος μπαίνει στο μπαρ.

Μερικές φορές πας ταξίδια στο ίδιο μέρος ξανά και ξανά. Όχι από επιλογή - αυτό συγχωρείται - αλλά επειδή το απαιτεί η δουλειά σου. 

Στο μέρος αυτό θα πρέπει να φτιάξεις κάποιες γωνιές οικειότητας. Άλλο τρόπο δεν έχεις να εξηγήσεις στο εαυτό σου γιατί δεν είσαι σπίτι.

Και μετά ήρθε ο Covid. 

Και κάνεις δυόμιση χρόνια να ξαναπάς. 

Και στο ξενοδοχείο έχουν κάνει ανακαίνιση - το καπνιστήριο στη reception (ναι, εκεί που πίνατε ουίσκια συνοδεία ενδελεχούς γεωστρατηγικής  ανάλυσης), έχει γίνει ένας ανοιχτός χώρος - "please sir, can you make less noise? It's already 23:30".

Και ο "Τούρκος" με τα Donner είναι εκεί αλλά για κάποιο λόγιο τώρα μοιάζει παλιός και βρώμικος. Κι ας μην είναι. Κι ας είναι ακόμα εκεί αυτή η μικρή τηλεόραση κρεμασμένη από το ταβάνι, με τους θαμώνες να παρακολουθούν και να σχολιάζουν κι εσύ να απολαμβάνεις το ακατανόητο της ομιλίας τους. Τώρα δε θα μπεις.

Αλλά το χειρότερο είναι το μπαρ Le Duc. Με τη δική του  ξινή μπύρα που παράγεται ακριβώς δίπλα. Με τους αγνώστους στη μπάρα, και τα κοκτέιλ στα τραπέζια. Εκεί σε πήγε την πρώτη φορά ο συνάδελφος (που τώρα έχει απολυθεί). Εκεί βρέθηκες κάποια νύχτα να ανεβαίνεις από το υπόγειο. Είχες μόλις επιστέψει μπόλικη μπύρα, και νόμιζες ότι οι συνάδελφοι θα σε περίμεναν. Βρήκες όμως μόνο τον φίλο σου από το Puerto Rico, έναν τεράστιο σκύλο στα πόδια σου, δύο Ολλανδέζες (η μία έμοιαζε ύποπτα με την σερβιτόρα στο προηγούμενο εστιατόριο που σας είχε προτείνει το Le Duc) και έναν πανύψηλο καραφλό οδηγό ταξί (ο ιδιοκτήτης του σκύλου). 

Το χειρότερο λοιπόν είναι ότι το Le Duc δεν άλλαξε καθόλου. Πας τώρα να μπεις, και βλέπεις τις ίδιες άγνωστες φάτσες, έναν καραφλό ψηλό, ένα σκύλο , μια σερβιτόρα με τη φίλη της να μιλάνε σε κάτι Ισπανούς, και στο βάθος - δίπλα στην πόρτα του ζυθοποιείου - τα τραπεζάκια γεμάτα κόσμο και ποτά.

Ζωντανό, θορυβώδες, γεμάτο κόσμο.

Πολύ κόσμο. Τόσο που φοβάσαι μην κολλήσεις - κλείνεις την πόρτα βιαστικά και γυρνάς στο ανακαινισμένο δωμάτιο του ξενοδοχείου σου.

Το χειρότερο είναι ότι έχεις πια αλλάξει εσύ.

A new index to measure civilization

CI : Cultural-level Index where

1 / CI = ACT(airport) / ACT(cafe)

Where ACT : the average cleanliness of a public toilet

Rationale:

Typically airport average the cultural level of people that use the public toilets, while cafes are more biased to local population. 

Πλατανόφυλλα και Χιόνι για την Τουλούμπα.

Ήρθε στη οικογένειά μας το φθινόπωρο του 2001, και ήταν ένα χνουδωτό μπαλάκι με καφέ αποχρώσεις σε δυνατό άσπρο φόντο και δύο πανέξυπνα μάτια. Γρήγορα μεγάλωσε κι έγινε ένα όμορφο τσοπανόσκυλο, με ζωηράδα και δύναμη.

Τον πρωτο χρόνο την είχαμε παντού μαζί μας, σε βόλτες και σε ταξίδια. Έχω στο μυαλό μου την εικόνα της θαμμένη μέσα σε πλατανόφυλλα στο Πλανητέρο, βουλιαγμένη ως τη μέση στο χιόνι στα Καλάβρυτα.

Μέχρι που έφτασαν τα παιδιά στο σπίτι. Τα παιδιά γεννηθηκαν και μαγάλωσαν με την παρέα της. Θυμάμαι τη Μυρτώ να μπουσουλάει προς την μπαλκνόπορτα και η Τουλούμπα από την έξω μεριά της σίτας να γλύφει τα μαλάκια της. Θυμάμαι το Γιώργο να τρομάζει στον ήχο, και να ηρεμεί όταν αναγνωρίζει από τη χροιά το γαύγισμά της.

Θυμάμαι που γέννησε μέσα στο καταχείμωνο μέσα σε ένα σωρό από κλαδιά ελιάς και δεν μας άφηνε να πάρουμε τα κουτάβια της. Αλλά κυρίως θυμάμαι το βλέμα της πίσω απο το τζάμι του καθσιτικού κάθε βράδυ. Εκει την έβγαζε απ'οταν ο Τέλης - η παρέα της- αποφάσισε να μας αφήσει πρώτος.

Προχτές το βράδυ στον ύπνο μου. σηκώθηκε όρθια σαν άνθρωπος, ανέβηκε τη σκάλα και μας χαιρέτησε. Τώρα έχω  την εικόνα της  σκεπασμένη με χώμα δίπλα στον Τέλη. Και την ξαναβλέπω θαμμένη μέσα σε πλατανόφυλλα ο και βουλιαγμένη ως τη μέση στο χιόνι.

Χθες το πρωί χάσαμε την Τουλούμπα.

Το μυστικό σχέδιο αναγνώρισης ξεχωριστής Ποντιακής εθνότητας

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες της πιο απροκάλυπτης επίθεσης σε έναν πραγματικό πατριώτη. Ο υπουργός παιδείας Νίκος Φύλης τόλμησε να αποκαλύψει το σχέδιο εθνικής αυτονόμησης των Ποντίων και μπήκε στο στόχαστο.

Τί περιλαμβάνει το σχέδιο;

(α) Σε πρώτη φάση παγκόσμια αναγνώριση της εθνοκάθαρσης στον Πόντο ώς "γενοκτονίας". Με πρωτοστατούσα την Ελλάδα, σταδιακά όλες οι χώρες θα αναγνωρίσουν ότι στον Πόντο δεν εκδιώχθηκαν Έλληνες αλλά επιχειρήθηκε ο ολοκληρωτικός αφανισμός ενός έθνους, του έθνους των Ποντίων.

(β) Σε επόμενη φάση -και όταν η Ελλάδα δε θα μπορεί να κάνει τίποτε πια γι'αυτό- οι "εκπρόσωποι" των Ποντίων θα δηλώσουν ότι το "έθνος" τους έχει επιβιώσει και θα ζητήσουν αναγνώριση από τα κράτη στα οποία βρίσκονται σήμερα (δηλ. την Ελλάδα αφού οι Τούρκοι τους αφάνισαν).

(γ) Στο τελικό στάδιο, οι "ποντιακοί πληθυσμοί" θα διεκδικήσουν εδαφική ανεξαρτησία. Εκεί υπάρχουν δύο ενδεχόμενα: ή θα ζητήσουν αναγνώριση της σημερινής τους εδαφικής κατανομής, κυρίως στη βόρεια Ελλάδα ή θα επιδιώξουν ανασύσταση του αρχικού τους "κράτους" στον Πόντο. Καταλαβαίνει ο καθένας νομίζω ποιο απο τα δύο ενδεχόμενα θα τύχει διεθνούς υποστήριξης.

Γι'αυτό λοιπόν: μη βαράτε το Φύλη, ο άνθρωπος βλέπει πέρα από τη μύτη του σε αντίθεση με πολλούς άλλους που γίνονται όργανα των πιο αντεθνικών σχεδίων.

Ενοχές

Πρέπει να νιώθουμε ενοχές; Έχουμε εθνικά αποδεχτεί ότι είμαστε ένοχοι, ότι κι εμείς κάναμε κάτι στραβό και ότι σε μικρό ή μεγάλο βαθμό μας αξίζει αυτό που ζούμε. Για να δούμε:

Εμείς:
- Αυτά που βγάλαμε τα ξοδέψαμε: κάναμε σπίτια, ταξίδια, αυτοκίνητα, "καλή ζωή"
- Κάποιοι ρισκάρανε: ανοίξανε μαγαζιά, προσλάβανε υπαλλήλους
- Ανεχτήκαμε ένα "κακό" κράτος, δώσαμε φακελάκι στο γιατρό για την εγχείριση του παιδιού μας, πληρώσαμε φροντιστήριο λόγω ανεπάρκειας του δασκάλου.

Αυτοί:
- Αυτά που βγάλανε τα φυλάξανε ή τα "επενδύσανε" για το μέλλον τους
- Δεν πήρανε ρίσκα, συνεχίσαν να δουλεύουν - συχνά και με μείωση μισθού
- Προτίμησαν το παιδί τους να μην εγχειριστεί και να μην έχει ίδιες ευκαιρίες με τα άλλα παιδιά επειδή πρέπει να εμπιστεύεσαι το κράτος σου

Αν έπρεπε να το ξαναζήσουμε απ'την αρχή, τί θα κάναμε;

Στην τελική, τί είναι πιο "ηθικό";

- Να συσσωρεύεις πλούτο ή να τα σκορπάς; Ο δικός μου Χριστός έλεγε ότι ο πλούσιος δεν θα τα πάρει μαζί του, προφανώς ο χριστός των χριστιανοδημοκρατών έχει άλλη άποψη.

- Να επενδύεις τον πλούτο σου σε νέες δουλειές και να προσπαθείς για το καλύτερο ή να μένεις συντηρητικά κολλημένος σε αυτό που έχεις;

- Να φροντίζεις τους ανθρώπους σου ή να βάζεις το "σωστό" πάνω από την αγάπη που έχεις γι'αυτους;

Ελεύθεροι (;)

(ἐλεύθερος < ΠΙΕ ρίζα *h1leudh- · ομόρριζο με το ἐλεύσομαι, μέλλοντα του ἔρχομαι και το λατινικό liber).

Ελεύθερος είναι αυτός που ΚΑΙ μπορεί ΚΑΙ θέλει να έρθει.

Πού να έρθει; Σε κάτι κοινό. Στην αρχαία Αθήνα η έλευσή του ήταν (μέσω των Ελευσίνιων) προς την πόλη ως πολίτης. Ιστορικά - και παρόλα τα γνωστά προβλήματα -  είναι το μόνο παράδειγμα αποτελεσματικής συνύπαρξης ελεύθερων οντοτήτων σε ένα πλαίσιο όπου το κοινό καλό δεν αντιμαχόταν το ατομικό συμφέρον. Ίσως είναι απλά ένα πείραμα τόσο φιλόδοξο που απέτυχε όταν έφυγε η γενιά αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Και τί σχεση έχει αυτό με το σήμερα; 
Είμαστε οι κάτοικοι της Ελληνικής Δημοκρατίας ελεύθεροι; Ίσως - όσοι από μας μπορούν.
Είναι η χώρα μας ελεύθερη; Για να το δούμε λίγο αυτο:

(α) Πρός τί προσπαθεί η Ελλάδα να'ρθει;
Η Ελλάδα προσπαθεί να ενσωματωθεί σε μια προσπάθεια συνεργασίας λαών και κρατικών σχηματισμών που έχει την ονομασία "Ευρωπαϊκή Ένωση". Δεν το αναλύω περισσότερο, απλά θέτω μερικά ερωτήματα: Είναι η επιχειρούμενη ένωση μια ένωση "ελεύθερων" χωρών; Άν ναι, έχει πιθανότητες να πετύχει ή θα έχει την κατάληξη της αρχαίας δημοκρατίας; Και αν δεν πετύχει, είναι αυτός λόγος να μη συμμετέχουμε;

(β) Μπορεί;
Η Ελλάδα μπορεί φυσικά. Αυτό που ζούμε τώρα είναι ακριβώς η δυσφορία προς την αλλαγή του σχεδίου - αν το σχέδιο πήγαινε όπως το οραματίστικε η προηγούμενη γενιά ηγετών, τίποτε από αυτά δεν θα συνέβαινε.

(γ) Θέλει;
Με βάση τις δημοσκοπήσεις μάλλον θέλει. Και φαίνεται ότι θέλει τόσο πολύ που ψήφισε την καταστροφή του αν το σχέδιο δεν πετύχει. Γιατί αν η Ευρώπη αποτύχει, οι επιλογές που κάναμε ως λαός πριν από ενάμιση μήνα θα μας οδηγήσουν στην οριστική εξαφάνιση.

Οδηγίες...

1. Πάρε ένα λαό
2. Πείσε τον ότι είναι ο περιούσιος
3. Βάλε τον σε μεγάλη φτώχεια
4. Και λίγο πρίν επαναστατήσει κάνε τα εξής (όλα μαζί και γρήγορα):
    α: Τόνισε τους εθνικούς κινδύνους που τον απειλούν
    β: Βρες έναν εσωτερικό εχθρό, κατά προτίμηση άλλης καταγωγής
    γ: Βρες εξωτερικούς εχθρούς, κατά προτίμηση δημοκρατικές προηγμένες κοινωνίες
    δ: Βρες εξωτερικούς φίλους, κατά προτίμηση ολιγαρχικές ή και απολυταρχικές κοινωνίες
    ε: Κοινωνικοποίησε/κρατικοποίησε την παραγωγή (αν αυτή ανήκει στον βιομήχανο φίλο
       σου, πες του πρώτα να πάρει τα λεφτά του σε μια ξένη τραπεζα - θα τον χρειαστείς μετά)
5. Κάνε δημοψήφισμα με θέμα -και- την αλλαγή του συντάγματος
6. Περίμενε να θυμώσουν οι εξωτερικοί εχθροί. Αν αργήσουν κάνε εσύ πρώτος την επίθεση.
    (ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν περάσουν πάνω από 3-4 χρόνια η εσωτερική οικονομία θα έχει πάλι
     καταρρεύσει και θα σε πάρουν χαμπάρι, αν δεν σου κάνουν πόλεμο κάνε εσυ αλλοιώς
     θα σε πάρει χαμπάρι ο λαός και θα σε κυνηγήσουν).
7. Όταν κοντεύεις να χάσεις τόν πόλεμο, πάρε τον φίλο σου από το βήμα 4ε και πηγαίνετε
    στη Βραζιλία ή σε κάποια άλλη εξωτική χώρα.

Υ.Γ. 1: Αν δεν το κατάλαβες, στο βήμα 5 έχεις φτιάξει έναν τέλειο φασισμό και το βήμα 6 είναι αναπόφευκτο. Το βήμα 7 είναι η δική μου προσθήκη στη συνταγή γιατί ο τύπος με το μουστάκι που την εφάρμοσε πρώτος έκανε την μ... και αυτοκτόνησε.

Υ.Γ.2: Για όποιον δεν ξέρει την αφορμή αυτού το post, να επισημάνω απλά ότι κάθε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και πράγματα ΔΕΝ είναι ΚΑΘΟΛΟΥ συμπτωματική.