Ενοχές

Πρέπει να νιώθουμε ενοχές; Έχουμε εθνικά αποδεχτεί ότι είμαστε ένοχοι, ότι κι εμείς κάναμε κάτι στραβό και ότι σε μικρό ή μεγάλο βαθμό μας αξίζει αυτό που ζούμε. Για να δούμε:

Εμείς:
- Αυτά που βγάλαμε τα ξοδέψαμε: κάναμε σπίτια, ταξίδια, αυτοκίνητα, "καλή ζωή"
- Κάποιοι ρισκάρανε: ανοίξανε μαγαζιά, προσλάβανε υπαλλήλους
- Ανεχτήκαμε ένα "κακό" κράτος, δώσαμε φακελάκι στο γιατρό για την εγχείριση του παιδιού μας, πληρώσαμε φροντιστήριο λόγω ανεπάρκειας του δασκάλου.

Αυτοί:
- Αυτά που βγάλανε τα φυλάξανε ή τα "επενδύσανε" για το μέλλον τους
- Δεν πήρανε ρίσκα, συνεχίσαν να δουλεύουν - συχνά και με μείωση μισθού
- Προτίμησαν το παιδί τους να μην εγχειριστεί και να μην έχει ίδιες ευκαιρίες με τα άλλα παιδιά επειδή πρέπει να εμπιστεύεσαι το κράτος σου

Αν έπρεπε να το ξαναζήσουμε απ'την αρχή, τί θα κάναμε;

Στην τελική, τί είναι πιο "ηθικό";

- Να συσσωρεύεις πλούτο ή να τα σκορπάς; Ο δικός μου Χριστός έλεγε ότι ο πλούσιος δεν θα τα πάρει μαζί του, προφανώς ο χριστός των χριστιανοδημοκρατών έχει άλλη άποψη.

- Να επενδύεις τον πλούτο σου σε νέες δουλειές και να προσπαθείς για το καλύτερο ή να μένεις συντηρητικά κολλημένος σε αυτό που έχεις;

- Να φροντίζεις τους ανθρώπους σου ή να βάζεις το "σωστό" πάνω από την αγάπη που έχεις γι'αυτους;

Ελεύθεροι (;)

(ἐλεύθερος < ΠΙΕ ρίζα *h1leudh- · ομόρριζο με το ἐλεύσομαι, μέλλοντα του ἔρχομαι και το λατινικό liber).

Ελεύθερος είναι αυτός που ΚΑΙ μπορεί ΚΑΙ θέλει να έρθει.

Πού να έρθει; Σε κάτι κοινό. Στην αρχαία Αθήνα η έλευσή του ήταν (μέσω των Ελευσίνιων) προς την πόλη ως πολίτης. Ιστορικά - και παρόλα τα γνωστά προβλήματα -  είναι το μόνο παράδειγμα αποτελεσματικής συνύπαρξης ελεύθερων οντοτήτων σε ένα πλαίσιο όπου το κοινό καλό δεν αντιμαχόταν το ατομικό συμφέρον. Ίσως είναι απλά ένα πείραμα τόσο φιλόδοξο που απέτυχε όταν έφυγε η γενιά αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Και τί σχεση έχει αυτό με το σήμερα; 
Είμαστε οι κάτοικοι της Ελληνικής Δημοκρατίας ελεύθεροι; Ίσως - όσοι από μας μπορούν.
Είναι η χώρα μας ελεύθερη; Για να το δούμε λίγο αυτο:

(α) Πρός τί προσπαθεί η Ελλάδα να'ρθει;
Η Ελλάδα προσπαθεί να ενσωματωθεί σε μια προσπάθεια συνεργασίας λαών και κρατικών σχηματισμών που έχει την ονομασία "Ευρωπαϊκή Ένωση". Δεν το αναλύω περισσότερο, απλά θέτω μερικά ερωτήματα: Είναι η επιχειρούμενη ένωση μια ένωση "ελεύθερων" χωρών; Άν ναι, έχει πιθανότητες να πετύχει ή θα έχει την κατάληξη της αρχαίας δημοκρατίας; Και αν δεν πετύχει, είναι αυτός λόγος να μη συμμετέχουμε;

(β) Μπορεί;
Η Ελλάδα μπορεί φυσικά. Αυτό που ζούμε τώρα είναι ακριβώς η δυσφορία προς την αλλαγή του σχεδίου - αν το σχέδιο πήγαινε όπως το οραματίστικε η προηγούμενη γενιά ηγετών, τίποτε από αυτά δεν θα συνέβαινε.

(γ) Θέλει;
Με βάση τις δημοσκοπήσεις μάλλον θέλει. Και φαίνεται ότι θέλει τόσο πολύ που ψήφισε την καταστροφή του αν το σχέδιο δεν πετύχει. Γιατί αν η Ευρώπη αποτύχει, οι επιλογές που κάναμε ως λαός πριν από ενάμιση μήνα θα μας οδηγήσουν στην οριστική εξαφάνιση.

Οδηγίες...

1. Πάρε ένα λαό
2. Πείσε τον ότι είναι ο περιούσιος
3. Βάλε τον σε μεγάλη φτώχεια
4. Και λίγο πρίν επαναστατήσει κάνε τα εξής (όλα μαζί και γρήγορα):
    α: Τόνισε τους εθνικούς κινδύνους που τον απειλούν
    β: Βρες έναν εσωτερικό εχθρό, κατά προτίμηση άλλης καταγωγής
    γ: Βρες εξωτερικούς εχθρούς, κατά προτίμηση δημοκρατικές προηγμένες κοινωνίες
    δ: Βρες εξωτερικούς φίλους, κατά προτίμηση ολιγαρχικές ή και απολυταρχικές κοινωνίες
    ε: Κοινωνικοποίησε/κρατικοποίησε την παραγωγή (αν αυτή ανήκει στον βιομήχανο φίλο
       σου, πες του πρώτα να πάρει τα λεφτά του σε μια ξένη τραπεζα - θα τον χρειαστείς μετά)
5. Κάνε δημοψήφισμα με θέμα -και- την αλλαγή του συντάγματος
6. Περίμενε να θυμώσουν οι εξωτερικοί εχθροί. Αν αργήσουν κάνε εσύ πρώτος την επίθεση.
    (ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν περάσουν πάνω από 3-4 χρόνια η εσωτερική οικονομία θα έχει πάλι
     καταρρεύσει και θα σε πάρουν χαμπάρι, αν δεν σου κάνουν πόλεμο κάνε εσυ αλλοιώς
     θα σε πάρει χαμπάρι ο λαός και θα σε κυνηγήσουν).
7. Όταν κοντεύεις να χάσεις τόν πόλεμο, πάρε τον φίλο σου από το βήμα 4ε και πηγαίνετε
    στη Βραζιλία ή σε κάποια άλλη εξωτική χώρα.

Υ.Γ. 1: Αν δεν το κατάλαβες, στο βήμα 5 έχεις φτιάξει έναν τέλειο φασισμό και το βήμα 6 είναι αναπόφευκτο. Το βήμα 7 είναι η δική μου προσθήκη στη συνταγή γιατί ο τύπος με το μουστάκι που την εφάρμοσε πρώτος έκανε την μ... και αυτοκτόνησε.

Υ.Γ.2: Για όποιον δεν ξέρει την αφορμή αυτού το post, να επισημάνω απλά ότι κάθε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και πράγματα ΔΕΝ είναι ΚΑΘΟΛΟΥ συμπτωματική.

Βροουυμμμμ... κριτσσσσς

"Βροοουυυμμμμμ ,... κριτσσσσς..." Τα τελευταία καλοκαίρια αυτός ο ήχος ακουγόταν συχνά στο δρόμο που περνά έξω από την αυλή μας. Η ιστορία απλή: ένα απόγευμα ήρθε η ηλικιωμένη γειτόνισσά μας να φέρει στα παιδιά καρύδια από το δέντρο που είχε στην πίσω αυλή της. Κάθησε στο χαμηλό πεζούλι μέσα από την αυλόπορτα, πήρε μια πέτρα κι άρχισε να σπάει τα καρύδια. Τα πιτσιρίκια μαζεύτηκαν δίπλα της κι άρχισαν να καθαρίζουν το τσόφλι, τρώγοντας επι τόπου το περιεχόμενο.

Η γιαγιά έψαχνε κάπου να πετάξει τα απομεινάρια και η πρώτη της σκέψη ήταν να τα ρίξει έξω από την πόρτα - στο δρόμο. Η συνέχεια προφανής: ένας βιαστικός οδηγός που κατέβαινε την οδό Σταδίου με εκατό, πέρασε πάνω από τα καρυδότσουφλα, σπάζοντάς τα και κάνοντας ένα δυνατό "κρρριτσσςςς...". Τα παιδιά γελάσανε και από τότε καθε φορά που η γιαγιά έφερνε καρύδια ακολουθούσε το ίδιο τελετουργικό.

Το ερχόμενο καλοκαίρι δεν θα μας φέρει καρύδια η γιαγία της γειτονιάς. Δεν ξέρω αν τα αγγελούδια στον παράδεισο τρέχουν με εκατό όταν κατεβαίνουν το δρόμο με τα οχήματά τους, για να είμαστε σίγουροι θα επαναλάβουμε μόνοι μας το τελετουργικό και ελπίζω ο ήχος του "κριτς" να φτάσει ψηλά.

Κυρά Παναγιώτα, καλό ταξίδι.